Login
Hoofd menu

Ik kan me herinneren dat ik als ongeveer 18-jarige jongen een brief of folder onder ogen kreeg van een organisatie met iets van "bouworde" in de naam. Die organisatie riep jongeren op om mee te werken aan bouwprojecten in wat je toen de "arme landen" noemde. Het ging onder meer om de bouw van een weeshuis in, naar ik meen, Kenia. Ik heb toe een hele tijd rondgelopen met de gedachte om daar aan mee te doen. Hoe geweldig moet het zijn om op die manier iets voor je minder bedeelde medemens te kunnen betekenen. Wat een bijzondere ervaringen doe je dan op. Hoeveel rijker zal je eigen leven dan voelen. Dat alles speelde door mijn hoofd.
In die tijd waren de mogelijkheden echter beperkt. Als relatief arme student, die van een beurs moest rondkomen, was het niet mogelijk om de eigen bijdrage die gevraagd werd op te hoesten. En eerlijk gezegd was ik destijds ook niet daadkrachtig genoegd en had ik het lef niet om het "gewoon" te doen.

Toen, enkele maanden gelden, de mail van onze directie kwam, waarin werd opgeroepen om je aan te melden voor de Cegeka-dsa Habitat bouwreis, kwamen de herinneringen aan die bouworde folder uit de 70-er jaren van de vorige eeuw direct weer boven. Binnen een minuut, puur op gevoel, besloot ik dat ik hieraan mee moest doen. Een oude wens, die in het achterhoofd blijkbaar steeds aanwezig is gebleven, zou dan toch in vervulling kunnen gaan. Dezelfde avond nog ging het gesprek aan de eettafel thuis over deze reis. Eigenlijk was het niet eens een vraag die ik stelde... zal ik mee doen? Eigenlijk was het meer een mededeling. Ik ga meedoen. En discussie was er ook niet... Als jij vindt dat je dit moet doen, dan moet je het doen. Mijn aanmelding voor de reis ging dan ook bijna dezelfde dag al de deur uit.

Ik heb de overtuiging dat een persoonlijke inspanning voor een goed doel des te meer waarde kan krijgen als je deze kunt delen met anderen. De laatste jaren had ik er al een soort van gewoonte van gemaakt om 1 keer per jaar mijn persoonlijke netwerk aan te spreken om financieel bij te dragen aan een project waar ik mij door een persoonlijke prestatie voor wilde inzetten. Als "lange afstand" wandelaar was dat meestal een sponsor wandeltocht. Denk aan een keer of drie de "nacht van de vluchteling" en ook de RunForKika95, Een 95 km lange wandeltocht over de veluwe binnen 28 uur voor KIKA. Ik mag me gelukkig prijzen met een redelijk vaste kern van mensen die mij willen steunen in dit soort activiteiten. Zo lag het dan ook voor de hand om naast mijn eigen inzet ook nu weer een beroep te doen op familie, vrienden en kennissen om het bouwproject te steunen. Een virtueel huisje op de "bouwmee" website van Habitat is snel aangemaakt. Een mooie mail naar mijn complete adresboek is snel geformuleerd en verzonden. Een oproep op mijn facebook pagina is een kleine moeite. En dan is het afwachten hoe de reactie zal zijn. Nou.... die was overweldigend. Binnen no time was het eerste huisje volgeboekt. €400,00 voor Habitat "in the pocket". En daarmee hield het niet op. Maar liefst 30 mensen hebben inmiddels de moeite genomen om een bedrag over te maken. Het mooie ronde bedrag van €800,00 kon inmiddels bij Habitat worden bijgeschreven. Ik ben trots op mijn sponsoren. Ik voel me vooral ook vereerd dat ze dit voor mij, maar vooral ook voor de mensen die de huisvesting zo nodig hebben, willen doen.

Natuurlijk was er ook discussie. Hoe zit het met dat geld? Blijft er niets aan de strijkstok hangen? Wordt je niet "gebruikt" als melkkoe of cententrekker. Is het niet zo dat het uiteindelijk alleen maar gaat om de fondsenwerving en dat de reis een truukje is om mensen te motiveren om over de brug te komen.
Weet je.... het zal allemaal wel. Natuurlijk is er van alles te bedenken waarom je het niet zou moeten doen. Ik ben er echter van overtuigd dat verbetering van deze wereld alleen mogelijk is wanneer vele mensen de kleine of soms iets grotere stappen zetten die binnen hun eigen mogelijkheden liggen. Wanneer ik, samen met mijn sponsoren, een klein druppeltje op de gloeiende plaat kan zijn, dan weet ik dat, samen met al die andere kleine druppels van mensen met dezelfde overtuiging, deze wereld toch een klein beetje beter zal worden. Hoe geweldig is dat.....

Over drie weken gaan we vertrekken. Ik zie er naar uit, samen met mijn collega's van cegeka-dsa, en verzekerd van de morele steun van mijn gezin, familie en sponsoren. Ik hoop later nog een of meer stukjes te schrijven met mijn ervaringen in Hoa Binh, Noord-Vietnam. Stay tuned...

Frans Dieker, deelnemer cegeka-dsa bouwreis Vietnam 2016

FacebookG+Twitter